Front lever: progresja dla crossfitera, który ma już podciągnięcia

Koniec WOD-u, sztanga odłożona, a ktoś jeszcze wisi na drążku i próbuje „położyć się” w powietrzu. Nogi idą w górę, biodra opadają, łokcie się zginają, po chwili wszystko ląduje na macie. Tak zwykle wygląda pierwsze spotkanie z front leverem (dźwignią w zwisie przodem). Rozumiem pokusę, bo wygląda to świetnie. Tyle że front lever nie jest sztuczką do wymęczenia na koniec treningu. To sprawdzian siły na prostych rękach i napięcia całego ciała. Postęp robi się, skracając dźwignię i wydłużając ją krok po kroku. Wiszenie do upadłego niczego nie przyspiesza. Najlepszym przygotowaniem są mocne podciągnięcia, także z obciążeniem.
Czego wymaga front lever i kiedy zacząć
Definicja jest prosta, wykonanie mniej. Chodzi o trzymanie ciała jak sztywnej deski w poziomie pod kółkami albo drążkiem. Ręce są proste, ciało równoległe do podłogi, przód ciała skierowany do góry. W zawodach gimnastycznych trzeba to utrzymać co najmniej 2 sekundy. Sędziowie odejmują punkty za zgięte ręce, ciało nierówno z podłogą i niewyprostowaną linię. Ciekawostka: Tyler Hass w CrossFit Journal opisywał, że w 2007 roku w punktacji gimnastyki był to element najniższej grupy trudności (A). Dla gimnastyka to elementarz, dla niegimnastyka bardzo trudna umiejętność.
Technika w skrócie. Pośladki i brzuch napięte do granic, bo od nich zależy cała linia. Kółka albo drążek przez cały czas dociskasz w dół, w stronę bioder: to włącza mięśnie najszersze grzbietu. Na kółkach pomaga też ściskanie ich do siebie. Chwyt fałszywy nie jest potrzebny i większości osób tylko utrudnia ruch, więc trzymaj zwykłym, pewnym chwytem. Jeśli kółka gimnastyczne to dla ciebie nowość, oswój się z nimi, zanim zawiśniesz głową w dół. Dobra wiadomość według Hassa: trening dźwigni jest łagodniejszy dla stawów niż krzyż czy maltańczyk, bo ciężar ciała nie spoczywa na zablokowanych łokciach w podporze.
Test gotowości: podciąganie, hollow i siła na prostych rękach
Hass stawia sprawę jasno. Nie licz na szybki postęp, dopóki nie zrobisz około 15 podciągnięć z kippingiem (z wymachem) i jednego ścisłego podciągnięcia z dodatkowym obciążeniem około 20% masy ciała. Najmocniej z front leverem wiąże się według niego wynik w podciąganiu z obciążeniem. Kilka osób zrobiło dźwignię przy pierwszej próbie i wszystkie trenowały podciągnięcia z obciążeniem. Zastrzeżenie: to obserwacja jednego trenera z sali. Badań naukowych o tym elemencie po prostu nie ma.

Moja lista kontrolna przed pierwszymi trzymaniami jest krótsza od wymówek. Po pierwsze, pewny hollow body (pozycja łódki z dociśniętym lędźwiem) na podłodze i w zwisie. Jeśli łódka rozjeżdża ci się na macie, w powietrzu nie będzie lepiej. Po drugie, ścisłe podciągnięcia bez kipu, od pełnego zwisu do brody nad drążkiem. Kipping to umiejętność, a dźwignia sprawdza surową siłę. Brakuje ci tego? Wtedy robotę robią regresje podciągania.
Uczciwie: trenować możesz od razu. Bez bazy postęp będzie jednak wolny.
Progresja front levera: tuck, advanced tuck, jedna noga, straddle
Cała zasada mieści się w jednym zdaniu: najpierw mocno skracasz dźwignię, potem ją stopniowo wydłużasz. W każdej pozycji ręce zostają proste, a plecy poziomo.
- Tuck front lever (pozycja skulona). Kolana przyciągnięte do klatki, plecy w poziomie. Dźwignia jest tu najkrótsza, więc to pierwszy przystanek. Dalej idziesz, gdy pozycja stoi pewnie, bez opadania bioder.
- Advanced tuck. Kolana nadal zgięte, ale biodra odsuwasz od klatki, aż plecy są płaskie i równoległe do podłogi. Okrągłe plecy oznaczają powrót do zwykłego tucka w przebraniu.
- Jedna noga prosta. Z tucka prostujesz jedną nogę: najpierw ze stopą blisko biodra, potem coraz dalej, aż noga jest prosta w linii z ciałem. Druga zostaje zgięta. Potem ją stopniowo prostujesz: jej stopa przesuwa się wzdłuż prostej nogi na wysokość kolana, łydki, a w końcu kostki.
- Straddle front lever (nogi proste w szerokim rozkroku). Część trenerów stosuje go zamiast wariantu z jedną nogą. Hass dla niegimnastyków woli jedną nogę, bo bez szpagatu straddle bardziej przeszkadza, niż pomaga. Masz dobre rozciągnięcie? Spróbuj.
- Pełny front lever. Obie nogi proste i razem, ciało w jednej linii od barków po stopy, poziomo.
Kiedy przejść dalej? Gdy utrzymasz daną pozycję w poprawnej linii przez całe trzymanie, bez opadania bioder i zginania łokci.
Ćwiczenia pomocnicze: negatywy i ściąganie drążka prostymi rękami
Samo trzymanie to za mało. Hass opisuje pracę w zakresie ruchu. Ze zwisu odwróconego (głowa w dół, ciało pionowo, ręce proste) opuszczasz proste, napięte ciało w stronę poziomu tak nisko, jak kontrolujesz, i wracasz do góry. Skrócony zakres jest bezpieczny dla ego i dla techniki. Negatywy idą krok dalej: to samo opuszczanie, ale jak najwolniej, aż ciało opadnie do zwisu.

Pracę z rozpędem daje ice cream maker. Po podciągnięciu, w górnej pozycji, odpychasz ciało do tyłu i wchodzisz w poziom. Trzymasz, wracasz do pozycji z brodą nad drążkiem i powtarzasz.
Do tego dwa ćwiczenia siłowe. Pierwsze to podciąganie z obciążeniem, bo według Hassa najlepiej łączy się z postępem w dźwigni. Drugie to moje uzupełnienie: ściąganie drążka wyciągu prostymi rękami. To ten sam wzorzec co docisk kółek w stronę bioder, tylko z ciężarem łatwym do dobrania. Serie i obciążenie dopasuj do swojego poziomu.
Jak często trenować i ile sekund to postęp
Dla crossfitera Hass proponuje małą porcję pracy bardzo często. Najlepiej na końcu rozgrzewki. W dni siłowe dorzucasz trochę więcej po WOD-zie. Pierwszy miesiąc lub dwa to progresja przez dźwignię. Trzymania po 5-10 sekund wystarczą, a 3-5 trzymań na trening to dobra ilość. Gdy utrzymasz pozycję, przechodzisz do następnej.
Istnieje druga szkoła: czekać, aż poprzednią pozycję utrzymasz 30-60 sekund. Hass uważa, że większość osób może iść szybciej. Po dojściu do wariantu z jedną nogą prostą i drugą stopą przy kolanie proponuje 2-3 tygodnie negatywów, potem pracę z rozpędem. Postęp stoi? Odpuść dźwignię na jakiś czas i trenuj podciąganie z obciążeniem.
Bezpieczeństwo: pod sobą miej coś miękkiego, dłonie i kółka trzymaj suche. Ból łokcia albo barku? Przerwij i idź z tym do fizjoterapeuty.
Po co crossfiterowi dźwignia
Według Hassa ten element buduje siłę górnej części ciała i tułowia, przydatną w podciąganiu i L-sicie (podporze w siadzie prostym). Jeśli to twój kolejny cel, progresja L-situ dobrze się z tym zazębia. Moim zdaniem zyskujesz też napięcie z hollow body. W wielu kippingach i toes-to-bar (stopy do drążka) właśnie go brakuje. Hass podsuwa też zabawę: ice cream maker zamiast podciągnięć w Fran albo Helen. Uczciwie: front lever nie występuje w standardach CrossFit Open. To dodatek, kilka minut w rozgrzewce, bez osobnego planu gimnastycznego.

Przeczytaj też
Ile czasu zajmuje nauka front levera?
Nie ma uczciwej jednej liczby, bo wszystko zależy od bazy siłowej: około 15 podciągnięć z kippingiem i jednego ścisłego podciągnięcia z obciążeniem około 20% masy ciała. Hass opisuje osoby bez podstaw w podciąganiu, przez całe miesiące stojące w miejscu. Zacznij od miesiąca lub dwóch progresji przez dźwignię i oceniaj postęp po kolejnych pozycjach.
Co to jest tuck front lever?
To pierwsza pozycja progresji: zwis przodem do góry na prostych rękach, kolana przyciągnięte do klatki, plecy w poziomie. Skrócona dźwignia pozwala uczyć się napięcia bez wiszenia do upadłego. Na start wystarczą trzymania po 5-10 sekund.
Czy front lever przydaje się w crossficie?
Nie ma go w standardach zawodów, więc traktuj go jako dodatek. Buduje jednak siłę górnej części ciała i tułowia przydatną w podciąganiu i L-sicie. Moim zdaniem uczy też napięcia potrzebnego w kippingu.


